W 1922 został mianowany członkiem Komisji Egzaminacyjnej dla Nauczycieli Szkół Powszechnych.
Był radnym miejskim wybranym w: 1907, 1910, 1914, 1912 w nowej radzie po przyłączeniu do Sanoka gminy Posada Sanocka, radnym pierwszej powojennej kadencji od 1919, w 1929. W Radzie działał w Komisji Sanitarno-Wodociągowej.
Był działaczem społecznym na wielu polach. Prowadził wycieczki piesze po ziemi sanockiej. Propagował zdrowy tryb życia i trzeźwość, od 1904 będąc działaczem antyalkoholowym i antynikotynowym. W tym zakresie około tego roku założył i jako przewodniczący zarządu kierował Towarzystwem „Eleutria”, które propagowało zabawę i rekreację bez spożywania alkoholu oraz turystyczny i sportowy tryb życia; w ramach tej idei ewidencjonował m.in. punkty sprzedaży alkoholu. W 1905 był sygnatariuszem odezwy lekarzy polskich o charakterze antyalkoholowym. Prowadził wykłady na temat niekorzystnego wpływu alkoholu na zdrowie. W duchu idei antyalkoholowej występował też na Zjeździe Lekarzy i Przyrodników Polskich we Lwowie w 1907 oraz na Zjeździe Higienistów Polskich w 1914. Apelował również o wprowadzenie ustawodawstwa o charakterze przeciwalkoholowym. Popierał także przyrodolecznictwo, żywienie jarskie, ruch rekreacyjny i gimnastykę.