W Sanoku prowadził kursy samarytańskiej i sanitarne dla różnych służb i stowarzyszeń. Został kierownikiem służby sanitarnej (samarytanin) w Sanockiej Chorągwi Drużyn Bartoszowych, założonej 3 sierpnia 1911. W trakcie I wojny światowej i trwającej okupacji miasta przez Rosjan zastępując lekarza miejskiego przeciwdziałał szerzeniu się cholery (jako lekarz choleryczny do 23 sierpnia 1915) i przejściowo pracował jako jedyny lekarz dla ludności. W 1918 wraz z innymi osobistościami miejskimi (jako przewodniczący Wojciech Ślączka oraz m.in. Adam Pytel, Feliks Giela, Jan Rajchel, Paweł Biedka oraz wojskowi kpt. Antoni Kurka i kpt. Franciszek Stok) funkcjonował w ramach powołanego 20 października 1918 Komitetu Samoobrony Narodowej, który 31 października/1 listopada 1918 dokonał bez walk przejęcia władzy w Sanoku. Od marca 1919 do 1939 przez cały okres II Rzeczypospolitej sprawował stanowisko lekarza miejskiego w Sanoku (formalnie był kierownikiem Wydziału Sanitarnego magistratu w Sanoku). Pracował w sanockim Szpitalu Powiatowym. Ponadto uczył higieny i biologii w sanockich szkołach: od 1913 w 9-klasowej szkole żeńskiej, a po 1918 we wszystkich sanockich szkołach powszechnych, zawodowych (Handlowej i Przemysłowej), Miejskim Prywatnym Seminarium Nauczycielskim Żeńskim.