budzą one zarówno sympatię jak i odrazę. Ostatnia królowa Egiptu przedstawiona jest zdecydowanie jako kobieta fatalna. W ujęciu psychologicznym autor w istocie powiela wizerunek Kleopatry przekazany przez niechętną jej historiografię antyczną (Plutarch, Swetoniusz, Appian z Aleksandrii i in.): jako kobiety podstępnej, cynicznej i bezwzględnej w imię żądzy władzy, stanowiącej główny motor jej działań. Wpływ na powstanie konkretnych scen dramatycznych (np. trucia przez Kleopatrę skazanych w rozdz. VI księgi III) miały informacje starożytnych autorów, z upodobaniem odtwarzane przez XIX-wieczne malarstwo.
Poza warstwą romansowo-przygodową pisarz (jak sam wyjaśnia we Wstępie) miał jednak ambicję głębszego wniknięcia w przyczyny klęski i upadku ostatniej władczyni EgiptuPowieść ta jest próbą przedstawienia możliwej do przyjęcia odpowiedzi na te i inne zagadnienia (Kleopatra, Poznań 1996, s. 5).(...) Jest rzeczą możliwą, że egipscy patrioci w czasie długich wieków niewoli, w jakiej znajdował się ich kraj, knuli wiele takich spisków, lecz historia starożytna niewiele nam mówi o tych daremnych usiłowaniach pokonanej rasy. (jak wyżej, s. 6).), próbując w swoistej interpretacji wyjaśnić powody konkretnych zdarzeń przekazanych przez historiografię (np. ucieczka Kleopatry z bitwy pod Akcjum).