Na przykładach Kleopatry i Charmion usiłował też szczególnie wniknąć w uczuciowość kobiecą, analizując ją w różnych aspektach i sytuacjach. Uwidacznia się (wyraźnie już wcześniej wykazane w powieści Ona) zainteresowanie Haggarda nie tylko tajnikami psychiki kobiecej, ale także starożytnym mistycyzmem (kult Izydy).
Na tle poprzednich utworów pisarza powieść nie cieszyła się jednak nadmiernym uznaniem; pomijano ją też raczej w szerszych omówieniach jego twórczości. Pewien wpływ na to miał zapewne sztuczny, archaizowany język narracji. Nużyć mógł też nazbyt eksponowany mistycyzm z przesadnymi opisami staroegipskich rytuałów. Przy nie zawsze też wiarygodnym wizerunku tytułowej bohaterki, uznanie jednak wzbudza dostatecznie fascynująca i całkiem przekonująca fabułaOpinia Bouchera i McComasa (Recommended Reading w „Fiction & Science Fiction”, September 1953, s. 100).. Zaletą utworu są również często znakomite dialogi oraz zręczne splatanie losów głównych postaci.