Od 1975 do 1981 PKB kraju wzrastał o 8% rocznie, co wynikało także z doskonałej koniunktury międzynarodowej.
Wbrew założeniom prezydenta, wdrażanie gospodarki wolnorynkowej doprowadziło do powstania i pogłębiania się nierówności społecznych, w tym wykształcenia się nowej elity najzamożniejszych. Kluczową rolę odgrywali w niej byli wojskowi i oficerowie wywiadu, jak również potomkowie rodzin arystokratycznych, którzy zdołali ocalić za granicą część majątku po rewolucji r. 1952, a po śmierci Nasera wrócili do Egiptu. W kraju zaczęły wybuchać strajki.
W 1976 r. rząd egipski ogłosił wycofanie subwencji państwowych na podstawowe produkty (ryż, cukier, gaz), co stanowiło część polityki otwierania Egiptu na gospodarkę światową. W styczniu roku następnego w miastach kraju doszło do gwałtownych protestów przeciwko podwyżkom cen. Pod ich wpływem as-Sadat wycofał się z planowanej reformy, nie rezygnując z ogólnych założeń infitah, a jedynie zachowując ostrożność przy dalszych zmianach o potencjalnie poważnych konsekwencjach społecznych. Innym skutkiem infitah był upadek klasy średniej wykształconej za rządów Nasera, składającej się z pracowników sektora państwowego. Stracił on na znaczeniu na rzecz szybko rozwijającego się sektora prywatnego, w którym możliwe było uzyskiwanie znacznie wyższych zarobków.