Nowa polityka znosiła ograniczenia w zakresie importu, eksportu oraz podejmowania działalności gospodarczej dotąd reglamentowanej przez państwo.

W praktyce polityka otwarcia nie przełożyła się na demokratyzację kraju. Powstająca dzięki wspieraniu sektora prywatnego nowa warstwa najzamożniejszych była związana z autorytarnymi rządami as-Sadata i nie działała na rzecz demokratyzacji państwa. Biurokracja państwowa miała przy tym znaczący wpływ na rozdzielanie prywatnym inwestorom koncesji i kontraktów, nagradzając osoby lojalne wobec rządu. W sektorze turystycznym, który szczególnie szybko rozwijał się na Synaju po 1974, najważniejsze przedsiębiorstwa znajdowały się w rękach byłych wojskowych oraz przedsiębiorstw, których właściciele i udziałowcy byli w różny sposób związani z władzami. W podobny sposób rozwijał się sektor budowlany.

W pierwszej połowie lat 70. XX wieku gospodarka egipska zaczęła rozwijać się szybciej niż w czasach Nasera, jednak wzrost dotyczył przede wszystkim sektora usługowego, a nie przemysłu. Problemem stała się dwudziestoczteroprocentowa inflacja (według innego źródła wynosiła 14%.). W 1974 Egipt wyszedł z ekonomicznej stagnacji cechującej schyłek poprzedniej dekady.