Na akropolu, na południowy wschód od sanktuarium, mieściła się cytadela (stanowisko D), a na południe (stanowisko C) – prawdopodobnie dzielnica przemysłowa, gdzie odkryto importowaną z Egiptu ceramikę. Zabudowania miejskie wznoszono z cegły szlamowej. W wyniku trzęsienia ziemi zostały zniszczone. W mieście z epoki brązu II stwierdzono pożogę na podstawie spopielenia kamienia na wapno.
Na początku wczesnego brązu IIIA na gruzach zniszczonego miasta powstało nowe. Ponieważ rumowisko po pożodze sięgało na wysokość wewnętrznych murów, zabudowy wznoszono także na miejscu starych umocnień z okresu wczesnego brązu II. Z tego powodu linia nowych murów nieznacznie przesunęła się. Odsłonięty na południowym stoku wzgórza siedmiometrowy odcinek murów miał wysokość 6,4 m. Odbudowano także sanktuarium i akropol. Świątynia zbudowana była z kamieni z zastosowaniem prymitywnej techniki. Od północnego zachodu przylegała do wieży o wymiarach 7×2,7 m, stanowiącej część murów miejskich. Prawdopodobnie miasto z epoki brązu IIIA znajdowało się w zależności od Egiptu, gdyż w sanktuarium znaleziono figurki hipopotama, co może świadczyć o praktykowaniu kultu z kręgu religii egipskiej. Schyłek istnienia miasta z tego okresu przypada na drugą połowę III tysiąclecia p.n.e. po przeniknięciu kultury Chirbet el-Kerak do Jerycha.