W 1964 roku ekspedycja pod kierunkiem Josepha Callawaya sfinalizowała wykopaliska, rozpoczęte trzy dekady wcześniej. Prowadzono badania w górnej części miasta i dolnej wschodniej części et-Tell wzdłuż murów miasta. Ustalono, że w okresie pomiędzy wczesnym brązem III a epoką żelaza I obszar nie był zasiedlony. Obszar, jaki zajmowało miasto w epoce brązu, wynosił około 11 ha, zaś nieumocniona osada z epoki żelaza wzniesiona była na 9 ha.
Wyniki badań Najstarsze ślady obecności ludzi na et-Tell datowane są na okres wczesnego brązu I (IV tysiąclecie p.n.e.). Zasiedlenie wzgórza rozpoczęło się od północno-zachodnich stoków, gdzie odkryto groby ze zdobioną linearnie ceramiką i niewielkie muryEncyklopedia archeologiczna Ziemi Świętej, oprac. A. Negev, s. 17–18.. Na początku okresu wczesnego brązu II (około 2900 p.n.e.) powstało umocnione miasto. Jego powierzchnia liczyła 11 ha. Grubość murów z kamieni polnych wynosiła 5,5 m. Mury z czasem odchyliły się, więc podparto je murem zewnętrznym z zachowaniem kąta nachylenia murów wewnętrznych. Wejście do miasta było możliwe dzięki wąskim furtkom od południa (stanowisko K) i południowego wschodu (stanowisko J). W północno-zachodniej części miasta (stanowisko A) wzniesiono sanktuarium.