W najmłodszych warstwach osady znaleziono należącą do tej kultury ceramikę. Prawdopodobnie miasto zniszczono w wyniku nieustalonych działań wojennych.
Kolejne zasiedlanie wzgórza nastąpiło dopiero na początku epoki żelaza I (połowa II tysiąclecia p.n.e.). Początkowo nieumocniona osada zajmowała około 1 ha powierzchni. Brak dostępu do wody zmusił mieszkańców do jej magazynowaniu w cysternach, które odkryto w każdym odsłoniętym domostwie. Jedno z domostw w południowej części akropolu (stanowisko B odcinek XV) wyróżniało się na tle pozostałych swoim kształtem. Jego dziedziniec z dwóch stron był otoczony podłużnymi pomieszczeniami, oddzielonymi filarami, pomiędzy którymi ustawiono kamienie. Najwcześniejsze miasto z epoki żelaza zostało zniszczone i opuszczone z nieznanej przyczyny. W drugiej połowie I tysiąclecia została odbudowana część akropolu. Prawdopodobnie ludność z tego okresu istnienia osadnictwa na et-Tell brała udział w wojnie z Jozue jako biblijny „lud z Aj”. Osada istniała do przełomu X–IX wieku p.n.e.
Przypisy
Bibliografia ; .
Kategoria:Miasta biblijne