Berberscy rebelianci początkowo w roku 741 zajęli Tanger i Tilimsan, po czym rozgromili wysłaną przeciwko nim przez Ubajd Allaha armię w tzw. "bitwie szlachetnych", nazywanej tak od wielkiej liczby arabskich wojowników, którzy w niej zginęli. W odpowiedzi na tę klęskę Hiszam zmobilizował nową armię pod wodzą Kulsuma ibn Ijada w Syrii i Egipcie, jednak także i ona poniosła druzgocącą porażkę z rąk Berberów w bitwie nad rzeką Subu, w której Kulsum zginął. W międzyczasie Berberowie stacjonujący w al-Andalus również się zbuntowali i namiestnik prowincji Abd al-Malik ibn Katan pokonał ich jedynie dzięki połączeniu sił z resztkami armii Kulsuma, które na Półwysep Iberyjski przeprowadził jego bratanek, Baldż ibn Biszr. Przybycie licznej grupy Syryjczyków do Al-Andalus szybko jednak doprowadziło do wybuchu walk pomiędzy nimi a miejscowymi Arabami. Tymczasem w Maghrebie kolejnemu wysłanemu przez Hiszama namiestnikowi, Hanzali ibn Safwanowi, udało się w roku 742 pokonać powstańców i odzyskać dla kalifatu przynajmniej Ifrikiję. Niemniej w roku 743 Berberowie zajęli Trypolis, a Abd ar-Rahman ibn Habib al-Fihri, dowódca, który przeżył "bitwę szlachetnych", powrócił z al-Andalus i zagarnął władzę jako niezależny namiestnik Maghrebu.