Ta wielka rebelia Berberów oznaczała, że "ani Berberowie, ani Arabowie nie byli w stanie poświęcić zasobów ludzkich na rozszerzanie podbitego terytorium na zimne i nieprzyjazne pola i lasy Północy", co było być może najważniejszą przyczyną zaniechania muzułmańskiej ekspansji na terytorium Galii.
Panowanie Hiszama było okresem ekspansji administracji państwa, co jednak czasami prowadziło do wybuchu niezadowolenia opierającej się pomniejszaniu sfery jej autonomii ludności, czego najwymowniejszym przykładem była rewolta Berberów w Maghrebie. Kalif starał się prowadzić politykę równoważenia wpływów plemiennych stronnictw Mudarytów i Jemenitów, obsadzając stanowiska w administracji przedstawicielami obu ugrupowań. Pozostawił po sobie opinię ortodoksyjnego muzułmanina, prześladującego kadarytów i przyjaźniącego się z wielkimi tradycjonistami swoich czasów, Az-Zuhrim i Ibn Abi al-Zinadem. Był także zainteresowany historycznymi i administracyjnymi tradycjami Sasanidów, oraz miał wpływ na tworzenie arabskiego stylu kancelaryjnego przez jego sekretarzy, Abrasza al-Kalbiego i jego ucznia Abd al-Hamida. W sferze kultury najtrwalszym dziedzictwem Hiszama być może były jednak stworzone za jego panowania budowle.