W 1849 ponownie udał się do Wiednia, gdzie przekonywał cesarza do koncepcji utworzenia autonomicznego królestwa rumuńskiego obejmującego, oprócz Siedmiogrodu, także Banat, Marmarosz i Bukowinę. Idea ta również została jednak odrzucona. W marcu 1849 r. nowy cesarz Franciszek Józef wydał konstytucję uznającą odrębność Wojwodiny i Siedmiogrodu, lecz niewychodzącą naprzeciw oczekiwaniom Rumunów. Mimo to rumuńscy przywódcy narodowi nadal orientowali się w swoich działaniach na Wiedeń, a biskup Andrzej pozostał czołową postacią w życiu politycznym Siedmiogrodu. W latach 50. XIX w. zdołał on rozwinąć sieć szkół podstawowych i średnich prowadzonych przy prawosławnych cerkwiach, odnowił rumuński Instytut Teologiczny w Sybinie, założył drukarnię i gazetę Telegraful Roman. Współtworzył Siedmiogrodzkie stowarzyszenie na rzecz literatury rumuńskiej i kultury ludu rumuńskiego (Asociația Transilvană pentru Literatura Română și Cultura Poporului Român), powstałe w 1861.