Zapis konstytucyjny stanowi jeden z podstawowych argumentów zwolenników tezy o historycznej autokefalii. Nie rozstrzyga jednak samodzielnie kwestii uznania kanonicznego tej autokefalii przez inne Kościoły prawosławne.
Zjednoczenie struktur prawosławnych w latach 1918-1922
Po I wojnie światowej rozpoczął się proces zjednoczenia prawosławnych struktur działających w granicach Królestwa Serbów, Chorwatów i Słoweńców. W procesie uczestniczyli także hierarchowie z Czarnogóry, w tym metropolita Mitrofan Ban. W 1920 roku ogłoszono zjednoczenie Serbskiego Kościoła Prawosławnego, a w 1922 roku Patriarchat Ekumeniczny uznał nową organizację kościelną i rangę patriarchatu.
Wydarzenia te są odmiennie interpretowane. Serbski Kościół Prawosławny i część historiografii przedstawiają je jako zjednoczenie i odtworzenie jedności kościelnej. W narracji współczesnego CPC oznaczały one likwidację odrębnego Kościoła czarnogórskiego.
Współczesny Czarnogórski Kościół Prawosławny
Powstanie w 1993 roku
31 października 1993 roku podczas zgromadzenia w Cetynii ogłoszono odnowienie Czarnogórskiego Kościoła Prawosławnego. Na zwierzchnika wybrano archimandrytę Antonijego Abramovicia, wcześniej związanego z Kościołem Prawosławnym w Ameryce.