Stawki podatkowe zostały zróżnicowane, zależały przede wszystkim od rodzaju i położenia budynku: w miastach stawki wynosiły do 16 zł od komina, a na wsiach 5-7 zł. Od podymnego zwalniano szpitale, domy plebańskie, szkoły, browary, kuźnie, słodownie i cegielnie.
Hibernę zastąpiono półpodymnym. Zrezygnowano przy tym z ryczałtowej wysokości pogłownego żydowskiego oraz jego repartycji, obciążając wszystkich Żydów podatkiem od głowy, z wyłączeniem dzieci poniżej 1 roku życia. Wymagało to stworzenia odpowiednich rejestrów przez rabinów i ściągania tego podatku za pośrednictwem kahałów.
W 1775 roku zmieniono podatek czopowy na podatek od soli, wobec utraty w wyniku rozbiorów żup solnych, pobierany według stałych stawek od beczki.
Sejm Czteroletni podejmował dalsze reformy podatkowe by naprawić podstawy finansowe I Rzeczypospolitej. W 1788 roku sejm uchwalił dobrowolną ofiarę na naglące potrzeby ojczyzny, czyli na wojsko, która miała wszelkie cechy świadczenia podatkowego. Sejm nakazał ponadto płacenie drugiego podymnego, tzw. protunkowego, które to świadczenie przedstawiano jako przymusową i tymczasową pożyczkę wewnętrzną dla państwa. Zdecydowano się również na wprowadzenie opłaty stemplowej od nadawania wszelkich urzędów duchownym i świeckim od orderów, indygentów i nobilitacji. W 1775 r.