Czopowe, płacone przez mieszczan od wyrobu i szynkowania piwa, miodu, wina oraz gorzałki. W 1658 roku wpływy z podatku czopowego przeszły do skarbów wojewódzkich, w jego miejsce wprowadzono w 1673 r. nowy państwowy podatek od napojów alkoholowych – tzw. dziesiątego szeląga, czyli szelężne. Początkowo według zamierzeń ustawodawcy miał to być podatek o charakterze powszechnym, obciążający każdą sprzedaż.
Hiberna, zwana też „chlebem zimowym” była podatkiem celowym płaconym przez posiadaczy dóbr królewskich i kościelnych, a przeznaczonym na utrzymanie wojska. Miała ona stanowić ekwiwalent za uwolnienie tych dóbr od kwaterunków wojskowych w okresie zimy. Hiberna była dość uciążliwa nie tylko z uwagi na wysokość, ale głównie dlatego, że jej poborem zajmowało się samo wojsko, często nieopłacana była okazją do wielu nadużyć.
Kwarta, uchwalona przez Sejm w 1563 r., wysokość pobieranego podatku dla poszczególnych dóbr, miano ją ustalać na podstawie specjalnej lustracji przeprowadzanej do 5 lat. Stosunkowo często kwarta spadała do kwinty lub jeszcze niżej, gdyż dochody z królewszczyzny były traktowane najczęściej jako uposażenie urzędników państwowych lub dożywotnie zabezpieczenie osób zasłużonych.