Dzięki neapolitańskim twórcom takim jak Elvira Notari, która wyprodukowała oraz wyreżyserowała wiele filmów, którym podczas pokazów towarzyszyli znani muzycy i orkiestry wykonujące swoją muzykę w synchronizacji z obrazem, wiele filmów włoskich odniosło w tym okresie sukces wśród włoskich emigrantów – przede wszystkim w krajach Ameryki Południowej: w Argentynie, Brazylii oraz Urugwaju.
Faszyści, którzy doszli do władzy pomiędzy 1922 a 1925, musieli zmagać się z ciągłym wzrostem kosztów tworzenia filmów. Z tego też powodu władza otworzyła w 1924 Istituto Luce. W końcówce lat 20. ważne filmy nakręcili dwaj późniejsi nestorzy włoskiego kina: Alessandro Blasetti wyreżyserował Słońce (1929), a Mario Camerini – Szyny (1929).
Rok 1930 uznawany jest za początek końca ery kina niemego w kinie włoskim. Wtedy to wyprodukowany został film La canzone dell’amore wyreżyserowany przez Gennaro Righellego. Był to pierwszy film dźwiękowy. Film okazał się sukcesem, a występujący w nim Dria Paola, Elio Steiner oraz Isa Pola okrzyknięte zostały pierwszymi mówiącymi gwiazdami kinematografii włoskiej. Wielki sukces tego filmu uznawany jest za początek odrodzenia się przemysłu filmowego we Włoszech.