Dzielona szyba przednia została zastąpiona przez giętą panoramiczną (podobne rozwiązanie zostało dopiero później wprowadzone w VW Transporterze T2). Dzięki przesunięciu silnika nieco w tył, polepszono rozkład obciążeń, odciążając przednią oś. Dokonano przy tym ulepszeń technologicznych, pozwalających na zwiększenie produkcji. W 1965 roku zrezygnowano z małych wygiętych okienek na przejściu między ścianami i dachem.
W 1968 roku wprowadzono do produkcji ostateczną wersję RAF-977DM, w której dla uproszczenia produkcji ujednolicono panele boczne nadwozia. W przedziale pasażerskim były odtąd po każdej stronie trzy duże okna, z odsuwanymi szybami, zamiast pięciu mniejszych okien; polepszyła się przy tym wentylacja i poszerzeniu (na szerokość okna) uległy prawe drzwi wejściowe. Przeprojektowano wnętrze, przez co zwiększono liczbę miejsc pasażerskich z 9 do 10 (miejsce po prawej stronie obok silnika, dalej dwa rzędy z podwójnym i pojedynczym siedzeniem każdy, oraz trzyosobowa kanapa z tyłu, na wysokości wnęk kół). Za tylnym siedzeniem był przedział bagażowy, dostępny przez tylne drzwi, otwierane na bok, z kołem zapasowym pod prawą ścianąRAF-977DM "Łatwija". „Awtoliegendy SSSR” nr 47, s. 12.