W tym czasie współzałożyciele, tacy jak Johann Jacob Schütz, odeszli i odłączyli się od Kościoła luterańskiego.
W 1675 ukazało się jego dzieło „Pia desideria oder herzliches Verlangen nach gottgefälliger Besserung der wahren Evangelischen Kirche samt einigen dahin einfältig abzweckenden christlichen Vorschlägen“. Początkowo służyło ono jako przedmowa do postylli ewangelickiej Jana Arndta, jednak ze względu na duże zainteresowanie zostało później opublikowane osobno. Obok zbiorów kazań Spener opublikował także ważne pisma teologiczne: „Die allgemeine Gottesgelehrtheit aller Gläubigen und rechtschaffenen Theologen” (1680) i „Die evangelische Glaubensgerechtigkeit” (1684).
Okres drezdeński 1686–1691 W 1686 został głównym kapelanem dworu saksońskiego w Dreźnie, piastując jedno z najbardziej prestiżowych stanowisk w ówczesnym luteranizmie. Nie organizował wówczas żadnych spotkań typu Collegia pietatis, skupiając się na pracy katechetycznej. W tym czasie zaprzyjaźnił się z Augustem Hermannem Francke, którego działalność w Lipsku jako pietysty spotkała się z ostrym sprzeciwem ortodoksyjnych luteran.