Znany był również ze swoich prac dotyczących genealogii i heraldyki.
Zgodnie z ówczesnym zwyczajem w latach 1659–1663 odbył podróż naukową, odwiedzając między innymi Bazyleę i Genewę, gdzie poznał Jeana de Labadie. W 1663 roku został mianowany kaznodzieją w katedrze w Strasburgu, a w 1664 roku uzyskał doktorat, przedstawiając interpretację Apokalipsy św. Jana 9:13–21. W tym samym roku poślubił Susannę Erhard (1644–1705), z którą miał jedenaścioro dzieci.
Okres frankfurcki 1666–1686 Powołanie na seniora frankfurckiego ministerium kaznodziejów i kaznodzieję w kościele św. Pawła we Frankfurcie nad Menem oznaczało koniec jego kariery akademickiej. We Frankfurcie zabiegał o wprowadzenie konfirmacji, przestrzeganie niedzielnego kultu, a także edukacją kościelną oraz utworzeniem domów opieki, sierocińców i domów dla robotników. Jego kazania, które kładły nacisk na codzienną wiarę i dyscyplinę pobożności, wywoływały mieszane reakcje. Niektórzy go podziwiali, podczas gdy inni odrzucali jego poglądy, w których widziano zagrożenie dla luterańskiej nauki o usprawiedliwieniu. W 1670 roku powstało Collegium Pietatis, pietystyczna grupa domowa (Hauskreis), której spotkania odbywały się najpierw w jego mieszkaniu, ale od 1682 roku, wraz ze wzrostem zainteresowania, przeniesiono je do kościoła.