Współrzędne poziome (X, Y) znaków podziemnych punktów podstawowej osnowy wysokościowej wyznaczało się z dokładnością nie mniejszą niż 0,1 m względem poziomej osnowy geodezyjnej, a współrzędne pozostałych znaków wysokościowych określało się z błędem nie większym niż 5 m.
Szczegółowa osnowa wysokościowa Szczegółowa wysokościowa osnowa geodezyjna stanowiła zbiór punktów będących zagęszczeniem osnowy podstawowej służący do nawiązywania osnów pomiarowych oraz wykonywania pomiarów geodezyjnych. Średnie długości linii niwelacyjnych nie powinny były przekraczać 18 km (6 km na terenach zurbanizowanych). Szczegółową wysokościową osnowę geodezyjną tworzyły sieci niwelacyjne, zakładane metodą niwelacji geometrycznej oraz punkty wysokościowe zakładane techniką GNSS przy nawiązaniu sieci do co najmniej czterech punktów podstawowej wysokościowej osnowy geodezyjnej.
Punkty szczegółowej osnowy wysokościowej stabilizowało się jednym z dwóch rodzajów znaków wysokościowych: znakami naziemnymi znakami ściennymi w postaci metalowych bolców (reperów)
Średni błąd pomiaru 1 km niwelacji po wyrównaniu nie powinien był być większy niż 4 mm/km, a błąd wysokości punktu nie większy niż 0,01 m.