Podstawową bazową osnowę wysokościową tworzyły punkty rozwinięcia sieci EUVN oraz punkty sieci niwelacyjnej (repery) pomierzone metodą geometrycznej niwelacji precyzyjnej, przy czym linie niwelacyjne (składające się z odcinków) tworzyły jednorzędowy wielowęzłowy układ poligonów niwelacyjnych. Średnie długości linii niwelacyjnych bazowej osnowy wysokościowej wynosiły od 25 do 35 km (8–12 km na terenach zurbanizowanych).
Punkty bazowej osnowy wysokościowej stabilizowało się jednym z trzech rodzajów znaków wysokościowych: znakami podziemnymi znakami naziemnymi znakami ściennymi w postaci metalowych bolców (reperów)
Maksymalne średnie błędy niwelacji przed wyrównaniem: średni błąd pomiaru linii niwelacyjnej – 0,4 mm/km średni błąd pomiaru wyznaczony z odchyłek zamknięć poligonów – 1 mm/km średni błąd przypadkowy pomiaru – 0,4 mm/km średni błąd systematyczny – 0,2 mm/km Średni błąd pomiaru 1 km niwelacji po wyrównaniu nie powinien był być większy niż 1,5 mm/km.