Ze względu na dokładność oraz sposób jej zakładania wysokościową osnowę geodezyjną dzieliło się na: osnowę podstawową fundamentalną – stanowiły ją punkty wyznaczone w sieciach o najwyższej dokładności, które przenoszą na obszar kraju geodezyjny układ odniesienia i układ wysokości osnowę podstawową bazową – stanowiły ją punkty wyznaczone w sieciach o najwyższej dokładności realizujące przyjęte układy odniesienia, i które były rozmieszczone równomiernie na terenie Polski osnowę szczegółową – stanowiły ją punkty wyznaczone w sieciach będących rozwinięciem podstawowej osnowy geodezyjnej, a stopień ich zagęszczenia był uzależniony od stopnia zurbanizowania terenu
Podstawowa osnowa wysokościowa Podstawową fundamentalną osnowę wysokościową tworzyły punkty główne krajowej sieci EUVN. Punkty fundamentalnej osnowy wysokościowej zakładało się na litej skale lub na słupach osadzonych na stopach fundamentowych zagłębionych poniżej poziomu przemarzania gruntu.