Długości odcinków niwelacyjnych powinny wynosić od 0,5 km do 1,0 km, a na terenach niezurbanizowanych nie powinny przekraczać 5 km.
Punkty szczegółowej osnowy geodezyjnej wysokościowej stabilizuje się znakami: naziemnymi – właściwy punkt wysokościowy znajduje się nad powierzchnią gruntu ściennymi – w postaci metalowego bolca osadzonego w ścianie budowli na budowli – w postaci masztu stacji referencyjnej. Stabilność punktu nawiązania sieci niwelacyjnej powinna być sprawdzona przez wykonanie pomiaru kontrolnego pomiędzy tym punktem a najbliższym punktem podstawowej osnowy wysokościowej. Średni błąd pomiaru kontrolnego nie powinien być większy niż 4 mm/km. Odchyłka zamknięcia poligonu niwelacyjnego, wyznaczona z wartości pomierzonych, nie powinna być większa niż 6√F mm (F – długość obwodu poligonu w km).
2012–2021 W latach 2012–2021 wysokościowa osnowa geodezyjna w Polsce zdefiniowana była Rozporządzeniem Ministra Administracji I Cyfryzacji z dnia 14 lutego 2012 r. w sprawie osnów geodezyjnych, grawimetrycznych i magnetycznych..