Mironowicz, Metropolia kijowska w strukturze patriarchatu konstantynopolitańskiego (988–1685) [w:] red. A. Mironowicz, U. Pawluczuk, P. Chomik, Autokefalie Kościoła prawosławnego w Polsce, Uniwersytet w Białymstoku, Białystok 2006, , ss.37–38. Teognost przekonał patriarchę Konstantynopola, że chrześcijan na Litwie jest niewielu i z powodzeniem mogą oni uzyskiwać opiekę duszpasterską od duchownych ruskich. Likwidacja metropolii litewskiej nastąpiła po śmierci metropolity Teofila.
Powtórne utworzenie metropolii i jej istnienie w latach 1354–1389 W 1354, dzięki staraniom wielkiego księcia litewskiego Olgierda, metropolia litewska została reaktywowana. Metropolita Teognost już wówczas nie żył, zmarł w 1353. Pierwszym zwierzchnikiem odnowionej administratury został Teodoryt. Jeszcze w tym samym roku zastąpił go biskup Roman, szwagier Olgierda. Natychmiast znalazł się on w konflikcie z rezydującym w Moskwie metropolitą kijowskim Aleksym, który nie pogodził się z wyłączeniem metropolii litewskiej spod jego jurysdykcji. W 1355 kwestia ta była przedmiotem obrad patriarszego synodu w Konstantynopolu. W roku następnym ostatecznie rozstrzygnął on kwestię podziału administracyjnego Kościoła na ziemiach litewskich i ruskich, podporządkowując metropolitom litewskim eparchie nowogródzką, briańską i połocką.