Metropolita Roman nadal starał się jednak o przejęcie urzędu metropolity kijowskiego. Spór między hierarchami, utrudniający metropoliom prowadzenie działań misyjnych, zniechęcił Olgierda do przeprowadzenia chrztu Litwy w obrządku prawosławnym. W 1362, po zajęciu przez Litwę ziemi kijowskiej, Roman przeniósł swoją rezydencję do Kijowa. Chociaż za panowania Olgierda doszło do znaczącego rozwoju Kościoła prawosławnego na Litwie, nie stał się on wyznaniem panującym.
W 1361 synod patriarszy w Konstantynopolu powrócił do kwestii granicy między dwiema prawosławnymi metropoliami na ziemiach ruskich oraz struktury metropolii litewskiej. Siedzibą jej zwierzchników miał nadal być Nowogródek. Granice metropolii litewskiej oparto na granicach państwowych: Księstwa Moskiewskiego, Korony Królestwa Polskiego i Wielkiego Księstwa Litewskiego. Oznaczało te, że oprócz biskupstwa metropolitalnego w skład administratury weszły ponownie eparchie połocka i turowska. W 1371 eparchia turowska przeszła formalnie do reaktywowanej metropolii halickiej, de facto pozostawała jednak pod zarządem metropolitów litewskich, taki stan prawny przywrócono w 1375. W tym samym roku, ponownie pod naciskiem wielkiego księcia Olgierda, patriarcha Konstantynopola mianował nowego metropolitę litewskiego – Bułgara Cypriana, który miał być równocześnie metropolią halickim.