Umowa przewiduje, że obie strony mogą założyć sadzawkę na bagnach, czyli na ługach i wspólnie ją eksploatować, dzieląc ryby po połowie. Groblę na tej sadzawce byli winni wspólnymi siłami naprawiać (AS 2, 176). Jan Długosz w swojej Kronice odnotowuje, że Jadowniki w roku 1474 należą do powiatu czchowskiego. Wymienia ją także w Liber beneficiorum dioecesis Cracoviensis. Zamożność wsi i jej mieszkańców były często powodem konfliktów w rodzinach dzierżawców, a także przyczyną sporów pomiędzy kmieciami i kolejnymi plebanami o dziesięciny snopowe i inne świadczenia z karczmy, młyna, użytkowanych łanów i korzystania z owoców leśnych. Rozstrzygnięcia sporów strony szukały w sądach ławieckich, ale także często musieli bezpośrednio interweniować kolejni królowie, np. Stefan Batory w sporze dzierżawcy Erazma Barzy z miejscowym proboszczem. Zresztą sporów tych było wiele. Są szczegółowo opisane w Lustracjach Województwa Krakowskiego (rok 1789 wyd. Ossolineum z 1962 r. PAN XVI-XVII wiek Instytut Historii). Od XV wieku upowszechniła się forma dzierżawienia królewszczyzn przez króla możnym za ich zasługi dla państwa lub w celu szybkiego zdobycia środków dla pustego skarbca. W Jadownikach dzierżawca był głównym zwierzchnikiem i panem. W jego imieniu wsią zarządzał sołtys.