Zawiera ona informacje, iż zakonnicy z klasztoru benedyktynów z Hebdowa za Wisłą, zobowiązani są odwozić do stodół plebańskich w Jadownikach dziesięcinę snopową. W wieku XIII miejscowość była osadą znaczącą. Książę Bolesław Wstydliwy w 1239 r., wyjeżdżając naprzeciw podążającej z Węgier do Krakowa księżniczki Kingi, który zatrzymał się na Bocheńcu, gdzie sprawował sądy. W latach 1249–1272 we wsi istniała już parafia pw. św. Prokopa Opata, która należała do dekanatu radłowskiego. Świadczy o tym zapis pochodzący z 1331 r. o uposażeniu przez biskupa Jana Grota z Krakowa, kaplicy na zamku komesa Spicimira na Górze św. Marcina pod Tarnowem, z dóbr w Woli Pomianowej (ob. Pomianowa – dzielnica Brzeska) i w Jadownikach. Wynika z tego, że wieś należała do kasztelana Spicimira. Jednak jeszcze przed 1357 r. stała się ponownie wsią królewską. Miejscowość została w latach 1259–1260 i 1287-1288 spustoszona i spalona przez Tatarów. Do czasu pierwszego najazdu mongolskiego była zarządzana przez starostę królewskiego. Po odbudowie bywała wydzierżawiana za czynsz. Jednak każdy dzierżawca zobowiązany był utrzymać stajnie na 50 koni. Pod datą 1295 w „Kronice” widnieje zapis w języku łacińskim: Jadownyky willa regia prope Bochynia sita (Jadowniki wieś królewska położona w pobliżu Bochni).