Początkowo Jadowniki były niewielką osadą założoną przez książąt piastowskich na skraju lasów naduszwickich, którzy najpóźniej od XI w. osadzali tam ludność służebną zajmującą się wyrobem jadów bojowych. Grupa ta zamieszkująca w skupisku, które od rodzaju ich pracy nazwano JadownikamiJ. Tyszkiewicz, Jady bojowe Słowian zachodnich we wczesnym średniowieczu, „Kwartalnik Historii Kultury Naturalnej”, 9, 1961, s. 3–22.. Jadownicy pracowali głównie na rzecz grodu książęcego, a potem kasztelańskiego we Wojniczu. Penetrowali oni także pobliskie nad Uszwicą rosnące lasy. Tereny te były wykorzystywane również jako zaplecze gospodarcze w zakresie łowiectwa, rybołówstwa, zbieractwa i pozyskiwania drzewa podobnie jak inne osady monarsze leżące na skraju Puszczy Niepołomickiej. Ich ważna gospodarczo rola wynikała z położenia przy szlaku z Krakowa na Ruś i znaczącym punktem obronnym znajdującym się na linii umocnień i warowni biegnących od Krakowa przez: Wiśnicz, Czchów, Melsztyn, Jadowniki i Górę św. Marcina w Tarnowie oraz dalej na wschód. Od początku były wsią królewską. Pierwsza wzmianka historyczna o nich występuje już w Kronice Wielkopolskiej Godzisława Baszki obejmującej lata 1195–1196.