Również wyborca głosując zgodnie z przekonaniami ma pewność, że jego głos nigdy nie może prowadzić do wybrania gorszego (z jego punktu widzenia) zwycięzcy, niż gdyby wstrzymał się od głosu. Kryterium "zdrady ulubieńca" jest spełnione, tzn. ordynacja ocenowa nigdy nie zachęca wyborców do wystawiania ulubionemu kandydatowi oceny gorszej niż któremuś kandydatowi, którego lubią mniej. Niezależność od klonów, tzn. jeżeli istnieje zbiór kandydatów takich, że wyborca przyznał tę samą ocenę wszystkim w zbiorze, to prawdopodobieństwo zwycięstwa kandydata z tego zbioru jest niezależne od liczby kandydatów z tego zbioru. Oznacza to, że ordynacja ocenowa nie popycha podobnych kandydatów do "bratobójczych" walk. Kryterium Condorceta nie jest spełnione, tzn. zwycięzcą nie musi zostać kandydat, który, kiedy zestawieni są parami wszyscy kandydaci, jest preferowany przez większość wyborców. Twierdzenie Arrowa o niemożliwości nie jest złamane przez ordynację ocenową, gdyż oceny oddaje się na skali przedziałowej, a założenie uniwersalności tego twierdzenia w zasadzie ogranicza jego zastosowanie do systemów głosowania stosujących skalę rangową.