Zwycięzcą zostaje kandydat o największej średniej (w tabeli na zielono) spośród tych, którzy przeszli próg wyborczy. Prezesem klubu został Kandydat B. Zauważmy, że gdyby nie zastosowano progu wyborczego, wygrałby Kandydat D mający wysokie noty u małej grupki zwolenników, lecz pozostający nieznanym większości wyborców.
Własności Brak obawy przed utratą głosu, która występuje w ordynacjach dających możliwość głosowania tylko na jednego kandydata, np. obecna ordynacja wyborcza w Polsce. W ordynacji ocenowej wyborca może oddać głos (ocenić) dowolną liczbę kandydatów. Możliwość wyrażenia siły preferencji (powiedzenia nie tylko czy preferujemy kandydata, ale i jak bardzo). Względna prostota. Wyłonienie zwycięzców w ordynacji ocenowej jest bardziej zrozumiałe niż w ordynacji preferencyjnej (np. pojedynczego głosu przechodniego), czy metodą D’Hondta lub Sainte-Laguë. Rozluźnienie związku kandydata z organizacją wystawiającą, np. partią polityczną. Listy wyborcze nie są elementem ordynacji ocenowej, a więc przynależność partyjna nie ma wpływu na szanse na wygraną kandydata, co sprzyja silnym kandydatom niezależnym, bądź należącym do słabych partii. Monotoniczność, tzn. podniesienie oceny swojego kandydata nie może zmniejszyć jego szans na wygraną, zaś jej obniżenie nie może mu pomóc wygrać.