Strategia Ocenowe głosowanie taktyczne polega na wystawieniu preferowanemu kandydatowi oceny maksymalnej, zaś pozostałym - minimalnej. Jeżeli zwolennicy jednego kandydata stosują tę strategię, a zwolennicy pozostałych kandydatów głosują szczerze (wystawiając oceny zgodne z ich upodobaniami), to wyborcy tego pierwszego zyskaliby znaczną przewagę nad resztą wyborców. W praktyce wyborcy strategiczni pojawiają się wśród zwolenników wszystkich kandydatów, więc przewaga ta byłaby ciężka do uzyskania.
Istnieją jednak przykłady, w których ograniczenie się do ocen ekstremalnych nie jest optymalne. Sonda wychodzących (ang. exit poll) pokazała, że wyborcy skłaniali się do bardziej szczerej oceny kandydatów, którym przypisywali małe szanse na zwycięstwo. Ordynacja ocenowa może być bardziej korzystna dla kandydatów niezależnych i małych partii w porównaniu do innych metod wyborczych, tzw. "efekt żłobka".
Zastosowanie W polityce pełna ordynacja ocenowa nie jest obecnie stosowana, częściej występuje jej uproszczona dwuocenowa odmiana, tzw. ordynacja zgody. Była ona stosowana np. w wyborach sekretarza generalnego ONZ w 2006 r.