Informacje na temat bitwy pochodzą niemal wyłącznie ze źródeł arabskich, gdyż kronikarze chrześcijańscy poświęcili temu epizodowi bardzo niewiele uwagi. Rajmund podzielił swoją armię na trzy części. Stu rycerzy skierował przeciwko Damasceńczykom, pięćdziesięciu przeciwko oddziałom z Himsu, a stu pięćdziesięciu, którymi dowodził osobiście, poprowadził przeciwko Trypolitańczykom (Banu Ammar). Turcy natarli jako pierwsi posyłając do walki żołnierzy z Himsu, zostali jednak odparci i pierzchli. Panika ta udzieliła się również wojskom damasceńskim, które załamały się pod naporem łacinników. Najbardziej zacięta walka trwała w centrum, gdzie Rajmund i jego rycerze prowadzili ciężki bój z Trypolitańczykami walczącymi z niezwykłą zaciętością. Pokonawszy oddziały z Himsu i Damaszku, oba skrzydła armii krzyżowców podążyły na pomoc swemu wodzowi i zaatakowały wroga od tyłu. Ta szarża ostatecznie przełamała szyki Banu Ammar i reszta wojsk tureckich rzuciła się do ucieczki. Połączona jazda Rajmunda przeszła galopem po polu bitwy zabijając większość muzułmanów – 7 000 ludzi według rachub arabskiego kronikarza Ibn al-AsiraIbn al-Asir, Doskonała księga historii, s. 211–212.