W tym miejscu rozstał się w nieprzyjaźni z innymi baronami, którzy, dowiedziawszy się, iż nie zamierza im towarzyszyć w dalszej drodze do Jerozolimy, obrzucili go obelgami, po czym opuścili TortosęFulcher z Chartres, II, XVII, 1-2, s. 433-435..
Bitwa pod Trypolisem Rajmund nie zwlekał i wkrótce wyruszył z miasta prowadząc swoje wojska w kierunku Trypolisu, który planował zdobyć. Swoimi działaniami poważnie zaniepokoił władcę tej twierdzy, emira z dynastii Banu Ammar, Fachr al-Mulka, który nawiązał kontakt z Dukakiem z Damaszku i Dżanahem ad-Daulą z Himsu. Wspólnie zmontowali oni koalicję skierowaną przeciwko Rajmundowi. Kiedy ten stanął pod Trypolisem na czele niewielkiej armii liczącej 300 konnych rycerzy, muzułmanie postanowili zmierzyć się z nim w polu i dopadli go na pobliskiej równinie. Z Damaszku nadeszło 2 000 jeźdźców, a z Himsu około 3 000. Emirat Banu Ammar wystawił wszystkich swoich żołnierzy, w liczbie około 4 000, głównie pieszych, którzy stanowili rdzeń sił tureckich. W sumie muzułmanie mieli trzydziestokrotną przewagę nad łacinnikami.