Następnym duszpasterzem parafii węgrowskiej został w 1695 ks. Fryderyk Metellus. Podczas jego urzędowania zdecydowano o wprowadzeniu regularnej częstotliwości sprawowania Sakramentu Ołtarza, w celu ułatwienia wiernym przystępowania do niego. Ksiądz Metellus pełnił stanowisko do 1700, kiedy na proboszcza wybrano ks. Jakóba Surmińskiego, sprawującego tę godność aż do jego śmierci 23 stycznia 1714.
Kolejno stanowisko proboszcza pełnili później księża Jerzy Abrahamowicz (1714-1720) i Jan Fryderyk Bachstrom (1720-1728). W 1728 posługę w parafii zaczął sprawować ks. Jerzy Rausch.
16 czerwca 1761 doszło do pożaru, w którym spłonęły plebania oraz szkoła. Nowy dom dla księdza zbudowano w latach 1762–1763. 23 marca 1762 zmarł proboszcz Jerzy Rausch, a jego następcą został ks. Krzysztof Grzegorzewski.
Od czerwca 1767 w domu modlitwy przy ambasadzie Danii w Warszawie rozpoczęto sprawowane publicznych nabożeństw, a w połowie 1768 wierni z warszawy wystosowali prośbę do króla duńskiego o objęcie opieki nad nimi przez tamtejszego duchownego. Skutkowało to zmniejszeniem dochodów ks. Grzegorzewskiego, który w związku z tym opuścił węgrowską parafię 6 stycznia 1776.