Przywileje na rzecz luteran zostały potwierdzone przez Ludwikę Karolinę Radziwiłłównę, która zwiększyła pensję wypłacaną księdzu luterańskiemu.
W posługach religijnych w Węgrowie uczestniczyli również wierni z Warszawy. Później rozpoczęto również prowadzenie tam nabożeństw. Liczba wiernych w stolicy wzrastała, w związku z czym parafia zaczęła być kierowana przez jej członków z Warszawy.
Po śmierci ks. Columbusa stanowisko proboszcza pozostawało nieobsadzone, w 1660 funkcję tę objął ks. Edward Lehmann, obsługujący także wiernych w Warszawie. Po nim opiekę duszpasterską w Węgrowie przejął ks. Tyraeus, a następnie od 22 lipca 1677 ks. Mattias Rosentretter.
W latach 1685–1690 proboszczem parafii był ks. Marcin Oloff, który w 1685 obsługiwał również zbór w Piaskach koło Lublina. Po nim opiekę nad wiernymi sprawował krótkotrwale na przełomie lat 1691-1692 ks. Krzysztof Grabowski, zastąpiony przez ks. Andrzej Grabowski, który rozpoczął prowadzenie księgi parafialnej. Urząd pełnił przez dwa lata, po czym przeniósł się do Sławatycz.