Sibt Ibn al-Dżauzi, s. 537;Ibn al-Asir, s. 221-223; Michał Syryjczyk, III, s. 195; Mateusz z Edessy, CLXXXII, s. 254-255..
Po bitwie Wojska Księstwa Antiochii nie poniosły prawie żadnych strat, ale inaczej przedstawiała się sprawa z oddziałami Hrabstwa Edessy. Poległa większość sił edessańskich, a Baldwin oraz Joscelin dostali się do niewoli księcia Sukmana. Porażka pod Harranem zapoczątkowała ciężki okres dla syryjskich łacinników. Okoliczni muzułmanie poderwali się do walki z chrześcijanami, a wiele miast podlegających Antiochii zbuntowało się i oddało w ręce Ridwana z AleppaAlbert z Akwizgranu, loc. cit.; Radulf z Caen, CXLVIII, s. 712; Mateusz z Edessy, CLXXXII, s. 256.. Straty, jakich doznała Edessa były natomiast na tyle ciężkie, że hrabstwo nigdy już nie zdołało w pełni odbudować sił, jakimi dysponowało przed bitwą.
Niemniej jednak, pojmanie Baldwina przez Turków było bardzo na rękę Tankredowi. Jego wuj i książę Antiochii, Boemund natychmiast po bitwie wyruszył bronić swego księstwa, po drodze wysyłając część wojsk do Edessy, by wzmocnić tamtejszą obronę. Tymczasem rycerze edessańscy, którzy uszli z życiem, pod przewodem arcybiskupa Benedykta zwrócili się do Tankreda z propozycją sprawowania rządów regencyjnych w hrabstwie.