Tymczasem Turcy ułożyli podobny plan, do tego wykorzystując swoją starą taktykę pozorowania odwrotu. Część ich wojsk, złożona z lekkiej jazdy turkmeńskiej, zaatakowała oddziały edessańskie, po czym natychmiast zawróciła udając ucieczkę. Baldwin i Joscelin pochopnie rzucili się za nimi w pościg, tracąc kontakt z siłami na prawym skrzydle, które wciąż były ukryte za wzgórzem i nie miały o niczym pojęcia. Gdy wojska z Edessy znacząco oddaliły się od antiocheńczyków i przekroczyły rzekę, zostały zaatakowane przez główne siły tureckie. Zginęło wielu rycerzy i cała piechota, a niedobitki rzuciły się do ucieczki. Boemund, którego wojska wyszły już z ukrycia, szybko zorientował się w zaistniałej sytuacji. Odparł natarcie Turków, po czym wycofał się spod Harranu rozumiejąc, że bitwa została przegrana. Zabrał ze sobą niemal nienaruszone siły antiocheńskie oraz część rycerzy edessańskich, którzy zdołali ocaleć z rzezi, jaka dokonała się po drugiej stronie rzeki. Do pościgu za łacinnikami przyłączyli się też żołnierze z Harranu, ale w zamęcie bitwy pomylili oddziały tureckie z chrześcijańskimi, i zaatakowali swoich rodakówRelacje o przebiegu bitwy podają: Albert z Akwizgranu, IX, 38-42, s. 614-616; Radulf z Caen, CXVLVIII, s. 710-711; Fulcher z Chartres, II, XXVII, 1-13, s. 468-477; Ibn al-Kalanisi, s. 60-61;