Siłownia okrętów składała się z dwóch zespołów turbin parowych typu Marine, zasilanych przez 14 kotłów parowych. Spośród kotłów, osiem typu Marine było opalanych węglem, a sześć podobnych było opalanych paliwem płynnym (były one rozmieszczone w pięciu przedziałach, mieszczących na przemian dwa kotły na paliwo płynne lub cztery węglowe). Turbiny napędzały parę trójpłatowych śrub napędowych o średnicy 3,5 metra. Siłownia miała łączną projektowaną moc na wałach 31 000 KM, co miało przekładać się na prędkość maksymalną równą 27,5 węzła. Na próbach „Cöln” osiągnął 48 708 KM i prędkość maksymalną 29,3 węzła, zaś „Dresden” przy mocy 49 428 KM osiągnął prędkość 27,8 węzła. Ładownie węglowe miały standardową pojemność 300 ton, na okręt można było załadować maksymalnie do 1100 ton węgla. Paliwa płynnego początkowo było 200 ton, zapas można było zwiększyć do 1050 ton. Przy prędkości ekonomicznej 12 węzłów „Cöln” miał zasięg około 6000 mil morskich, natomiast „Dresden” mógł przepłynąć z tą samą prędkością 5500 mil morskich. Przy prędkości 25 węzłów zasięg znacznie spadał, do 1200 mil morskich. Instalacja elektryczna o napięciu 220 V była zasilana przez dwa turbogeneratory i jeden generator dieslowski, ich łączna moc wynosiła 300 kW.