ster wysokości zamontowano przy bakburcie. Przyrządy i kontrolki sterownicze (kontrolujące zawory gazu nośnego, powietrza itp.) umieszczono przy sterburcie na szafce zbiorczej.
Kadłub (aerostat) Sterowiec posiadał aerostat zrobiony z trójwarstwowego płótna. Warstwy zewnętrzna i wewnętrzna były układane wzdłużnie, warstwa środkowa zaś ukośnie, pod kątem 45 stopni. Uzyskany w ten sposób miękki laminat cechował się wytrzymałością na rozdarcie wynoszącą 2000 kg na metr szerokości. Oprócz tego kadłub wzmocniono przyklejonymi do płótna aerostatu specjalnymi taśmami (każda miała ok. 5 cm szerokości i wytrzymałość na rozdarcie około 600 kg), pokrytymi następnie wodoodpornymi pasami, składającymi się na powłokę zewnętrzną.
Aerostat został podzielony wewnątrz przez trzy materiałowe ściany działowe na cztery komory zawierające gaz nośny. Komory pierwsza i czwarta miały pojemności 6260 m³, druga i trzecia zaś 9390 m³. Ściany działowe wzmocnione były (podobnie, jak kadłub) specjalnymi taśmami i były w stanie wytrzymywać różne ciśnienia panujące w sąsiadujących komorach. W razie konieczności wyrównania ciśnienia między dwiema komorami każdą ścianę działową wyposażono w specjalny wąż, który, otwarty (rozwiązany) przez załogę, umożliwiał przepływ gazu nośnego (normalnie wąż pozostawał zamknięty - związany).