Proces budowy „Vesikko” był bardzo długi, gdyż sam projekt był zmieniany praktycznie aż do momentu przekazania jednostki marynarce wojennej Finlandii.

Program mobilizacyjny do 1932 W memorandum z 3 marca 1926 roku o „Militarnych wymaganiach w specyfikacji małych i średnich u-bootów w świetle naszych wojennych doświadczeń operacyjnych”, kontradmirał Arno Spindler podkreślał, że marynarka niemiecka postawiona w obliczu mobilizacji – zakładając że oponentami będą Francja i Polska – jako idealnych rozwiązań będzie potrzebowała średniej wielkości jednostek podobnych do UB III i UC III do zadań minowych i torpedowych oraz jednostek odpowiadających okrętom UB II do operacji przybrzeżnychEberhard Rőssler: The U-Boat, s. 97.. Już wkrótce powstały jednak plany mobilizacyjne, w których przewidywano, że Reichsmarine potrzebować będzie nowocześniejszych jednostek UF (350 ton) jako zamiennik za UB II oraz UG (640 ton) zamiast UB III. Na tej bazie powstały plany programu mobilizacyjnego składającego się z 36 jednostek UF, 42 okrętów UG oraz 6 jednostek UC III. right|thumb|E1 – tu jako „Gür” tureckiej marynarki, w 1936 roku IvS odpowiedzialna była za projekty nowych jednostek z zastosowaniem najnowszych osiągnięć technologicznych.