W konstrukcji tej, standardowe dla okrętów z poprzedniej wojny wyrzutnie torped 500 mm zastąpiono wyrzutniami kalibru 533 mm, pod dziobowym przedziałem torpedowym umieszczono instalację akumulatorów elektrycznych z 62 ogniwami, zaraz zaś za nim umieszczono centralę bojową okrętu – znajdującą się ponad centralnym zbiornikiem balastowym.
W celu zapewnienia małemu okrętowi napędu dieslowskiego o dużej mocy, wykorzystano znajdujące się wówczas w dyspozycji marynarki silniki MWM o mocy wyjściowej 350KM przy 1000 obrotów na minutę, wykorzystywane przy konstrukcji nowych trałowców. Zajmowały one tyle samo miejsca w kadłubie okrętu, co znacznie słabsze sześciocylindrowe silniki jednostek UB-II o mocy 142 KM. Zbiorniki paliwa zostały umieszczone w kadłubie sztywnym, poniżej siłowni. Przestrzeń mieszkalna została umieszczona przedziale torpedowym oraz rufowym, wykorzystując fakt że w tym ostatnim nie umieszczono żadnego uzbrojenia. W praktyce, przestrzeń mieszkalna tego okrętu nigdy nie była satysfakcjonująca podczas pobytu w morzu.