Okręty minowe przewidziane były specjalnie na śródziemnomorski teatr wojenny, zaś jednostki UC III uważane były raczej za zbyt małe na ten obszar. Zaproponowano w związku z tym opracowanie większych jednostek, które zdolne byłyby do odbycia 45-dniowego rejsu z Niemiec na ten akwen – nowe plany zakładały budowę 36 jednostek UF, 36 UG oraz 12 UI. Gdy opracowany dla Hiszpanii E1 był w budowie, ten projekt został wybrany zamiast UG. Po przeprowadzeniu jednak w Finlandii – z sukcesem – testów okrętu 250-tonowego, porzucono zamiar wyposażenia marynarki w jednostki typu UF. Szczególny wpływ na tę decyzję miał fakt zamiaru odejścia od wyrzutni 50 cm na rzecz kalibru 533 milimetrów, jako że wkrótce dostępne miały się stać wystrzeliwane z wyrzutni torpedowych miny o tej średnicy. W efekcie, w 1932 roku najwłaściwszymi projektami okazywały się CV702 („Vetehinen”), CV707 („Vesikko”) oraz E1.
Program rekonstrukcji 1932–1935 Jesienią 1932 roku dekretem ministra obrony Rzeszy, zdecydowano o uruchomieniu tzw. „programu rekonstrukcji”, w celu budowy do roku 1938 nowoczesnej niemieckiej marynarki o dużej wartości bojowejEberhard Rőssler: The U-Boat, s. 97-99..