W 1910 roku był pierwszym dowódcą nowego krążownika lekkiego „Gloucester”, w 1912 roku został szefem sztabu admirała .
W pierwszych miesiącach I wojny światowej dowodził pancernikiem „Zealandia” w składzie Grand Fleet, by na początku 1915 roku objąć dowodzenie krążownikiem liniowym „Princess Royal”, jako oficer flagowy kontradmirała Osmonda de Beauvior Brocka. Na jego pokładzie uczestniczył w bitwie jutlandzkiej, po której został odznaczony Orderem Łaźni. Od połowy 1917 roku dowodził, w stopniu komodora (Commodore), 1. Eskadrą Krążowników Lekkich operującą do zakończenia działań wojennych na Morzu Północnym. Awansowany 2 września 1918 roku do stopnia kontradmirała (Rear Admiral), wziął udział w antybolszewickiej interwencji, dowodząc 1. Eskadrą na Bałtyku. Operował w rejonie wybrzeży Finlandii, Estonii i Łotwy, chroniąc te państwa przed wpadnięciem pod kontrolę bolszewików. Pozostające pod jego komendą torpedowce brytyjskie przeprowadziły skuteczny atak na flotę radziecką w jej bazie w Kronsztadzie. Za swoje zasługi na Bałtyku otrzymał w 1919 roku Komandorię Orderu Łaźni, a w 1921 roku został baronetem of the Baltic. Zdał dowodzenie 1. Eskadrą 5 lipca 1920 roku. Od 31 marca 1921 do 15 maja 1923 roku podnosił swą flagę na krążowniku liniowym „Hood”, dowodząc Eskadrą Krążowników Liniowych.