Awansowany w 1923 roku do stopnia wiceadmirała (Vice Admiral), został spensjonowany w ramach posunięć oszczędnościowych we flocie. Do czynnej służby powrócił dwa lata później, jako superintendent stoczni w Rosyth. W latach 1926–1928 dowodził . 1 sierpnia 1927 roku awansował do stopnia pełnego admirała (Admiral). W 1930 roku został pierwszym adiutantem morskim na dworze króla Jerzego V, rok później przeszedł w stan spoczynku.
Powrócił do czynnej służby po wybuchu II wojny światowej. Przyjąwszy na własne życzenie niższy stopień komandora porucznika, szkolił organizowane przez Rogera Keyesa pierwsze oddziały Commando. Pomimo podeszłego wieku brał udział w akcjach frontowych w Afryce Północnej. 27 maja 1942 roku, podczas bitwy o Bir Hekeim, pełniąc funkcję oficera łącznikowego przy hinduskim regimencie 18th King Edward's Own Cavalry, walczył z bronią w ręku i został wzięty do włoskiej niewoli. Uwolniony podczas wymiany jeńców w roku następnym, powrócił do służby frontowej, uczestnicząc w akcjach brytyjskich komandosów we Włoszech i na wybrzeżu dalmatyńskim w 1944 roku, mając 73 lata. Został po raz drugi odznaczony Distinguished Service Order. Ponownie przeszedł w stan spoczynku w 1945 roku. Po wojnie otrzymał honorowy stopień pułkownika 18th King Edward's Own Cavalry.