Projektowanie We wrześniu 1912 roku Rada Główna Marynarki wystosowała do Biura Konstrukcji i Remontów zapytanie o stworzenie planów kolejnego typu niszczycieli. Miał to być projekt okrętu uzbrojonego w cztery działa kal. 102 mm, sześć wyrzutni torpedowych (3 × II) oraz dwanaście min morskich, mogącego płynąć z maksymalną prędkością 35 węzłów oraz z zasięgiem 2500 mil morskich przy prędkości 20 węzłówFriedman, ss. 29, 31.. C&R przedstawiło koncepcję „superniszczyciela” o długości 117 metrów i wyporności 2190 ts napędzanego trzema śrubami, który miał mieć maszyny o mocy 40 000 shp, by osiągnąć zakładane 35 węzłówFriedman, s. 31.. Projekt C&R był podobny, lecz większy od unikatowego brytyjskiego niszczyciela (lidera) „Swift” i miał mieć wyporność ponad dwa razy większą od największych dotychczas zbudowanych amerykańskich niszczycieliGardiner, s. 122.Budowane wtedy niszczyciele typu Cassin miały wyporność 1030 t..
Rada Główna, której główną troską były zintegrowane operacje amerykańskiej floty liniowej (battle fleet)Friedman, s. 28., naciskała, by projekt zapewniał możliwość prowadzenia działań rozpoznawczych w ramach flotyFriedman, s. 29..