Z ciała zabitej Meduzy wypełzają węże, będące jawną aluzją do sporów stronnictw politycznych ugrupowań mieszczańskich, które od zawsze zagrażały prawdziwej demokracji.
Pomijając sławę jaką posąg zawdzięcza okolicznościom powstania, a zwłaszcza nowatorskiej technice odlewu krytyka jest niemal jednogłośna w ocenie artystycznych walorów dzieła, uznając je za jedno z arcydzieł manieryzmu; zarzuca się dziełu zbyt statyczną postawę i zbytnią dbałość o szczegóły, typową dla złotnika, który finalnie osiągnął wyższość nad rzeźbiarzem w swojej sztuceA. Venturi, La scultura del Cinquecento, Nendeln 1967.. Krytycy Perseusza zwracali w szczególności uwagę na dwa modele studyjne rzeźby, jeden woskowy, zaś drugi brązowy, obydwa przechowywane obecnie w Museo Nazionale del Bargello, które ich zdaniem zarówno pod względem plastyki, jak i pozy postaci mają przewyższać ostateczną wersję zdobiącą Piazza della SignoriaPatrz: przedmowa do Vita di Benvenuto di Maestro Giovanni Cellini fiorentino, scritta, per lui medesimo, in Firenze nell'edizione BUR, a cura di Ettore Camesasca..