Technika odlewu W starożytności posągi z brązu były realizowane poprzez spajanie oddzielnie odlanych części techniką lutowania twardego (wł. brasatura forte). Pod koniec starożytności wraz ze spadkiem zainteresowania posągami brązowymi dużych rozmiarów nastąpił znaczący spadek zamówień na takie odlewy, pojawiło się natomiast zainteresowanie przedmiotami takimi jak dzwony, które musiały być odlewane jako monolit. W okresie renesansu zainteresowanie wielkimi grupami rzeźbiarskimi starożytności zmusiło artystów do ponownego odkrywania metod odlewania posągów, jakie stosowali starożytni artyści, to jest spajania części w większą kompozycję con assemblaggio; klasycznym przykładem takiego odlewu jest Judyta Donatella stojąca obok Perseusza. Konkurencja z wielkimi grupami rzeźbiarskimi wykutymi w jednym bloku marmuru wymuszała jednak konieczność poszukiwania metody odlewnia całych posągów; statua Perseusza jest jednym z najsłynniejszych przykładów tego typu eksperymentów nad opracowaniem nowej technologii odlewniczej; w rzeczywistości posąg Celliniego składa się z trzech części (czterech jeśli wliczymy w to szablę);