Bardzo rozbudowana scenografia zmieniała się z nadejściem każdej nowej maski, a najprostsza ukazywała scenę otwarcia się Ziemi w celu ukrycia Indianina Tytani przed Oberonem. Zmiany scenografii dokonywano na oczach publiczności i cieszyło się to u niej dużym zainteresowaniem. Końcowa scena pogodzenia bożków jest najbardziej widowiskowa, a ukazuje Tytania na maszynie ciągniętej przez indyki, które momencie śpiewu Junony rozpościerają swoje ogony i tworzą kolorowe tło. Obsada widowiska obejmowała około 100 osób, w tym grupy liczące po ponad dwadzieścia osób odpowiednio: aktorów, śpiewaków, tancerzy oraz instrumentalistów.
Struktura dzieła The Fairy Queen składa się z pięciu masek, dość luźno powiązanych z tekstem sztuki wprowadzanym przez mówioną narrację. Utwór rozpoczyna się od First Musick, który stanowi próbę skupienia uwagi publiczności zajmującej miejsca. Po niej następuje Second Musick, składające się razem na formę małej suity orkiestrowej. Początek właściwej sztuki ogłaszają wdzięcznie skomponowane fanfary.