Spore rozmiary dzieła powiększają dodatkowe liczne recytatywy, wprowadzające w treść komedii. W związku z czym przy kolejnych wystawieniach dokonywano w tym względzie wielu skrótów. Powszechnie dzieło to uważane jest za jedno z najwybitniejszych osiągnięć Purcella w dziedzinie dramatu muzycznego. Poza pewnym rodzajem spójności treściowej, można zauważyć zabiegi kompozytorskie mające na celu osiągnięcia jednolitości dzieła poprzez użycie pokrewnych motywów oraz zbliżonych efektów tonalno-harmonicznych. Kompozytor nie unikał również środków ilustracyjnych typowych dla baroku ze słynną arią pijanego poety w pierwszych akcie, gdzie kołysanie się typowe dla tego stanu ilustrują udane smyczkowe glissanda. Sam zaś poeta z trudnością śpiewa i sepleni. Towarzyszy mu bardzo ciekawe figurowanie basso continuo. Kompozytor wykazuje się sporą inwencją w wykorzystywaniu zespołu instrumentalnego zwłaszcza w sinfonii ilustrującej wschód słońca czy też w scenie końcowej w ogrodzie chińskim, której muzyka jest jednak typowym przejawem stylu włoskiego, a nie chińskiego.