Miejscowość była początkowo wsią książęcą należącą do władców Wielkopolski, później szlachecką, własnością mieszczan poznańskich, a następnie kościelną należącą klasztoru karmelitów od kościoła Bożego Ciała. Od 1320 wieś leżała w Zjednoczonym Królestwie Polskim, a od 1380 w powiecie poznańskim województwa poznańskiego w Koronie Królestwa Polskiego. W 1413 odnotowana w powiecie poznańskim w parafii Głuszyna Zygmunt Boras, Lech Trzeciakowski, W dawnym Poznaniu, Wydawnictwo Poznańskie, Poznań, 1971, s.11.
Od 1253 wieś należała do miasta Poznania. W 1314 książę wielkopolski, późniejszy król polski, Władysław I Łokietek skonfiskował ją miastu i odtąd była wsią szlachecką, następnie mieszczańską, podzieloną na kilka części, będących w posiadaniu różnych rodzin poznańskich, m.in. Macieja Starołęskiego noszącego od nazwy wsi przyjęli odmiejscowe nazwisko. Starołęka Mała pierwotnie stanowiła północną część szlacheckiej wsi o nazwie Starołęka (obecnie Starołęka Wielka). W początku XV wieku część tą nabyła mieszczańska rodzina Strosbergów, która była jej właścicielami w latach 1408–1413. Następnie w 1413 Mikołaj Strosberg wraz z braćmi sprzedali ją karmelitom trzewiczkowym z kościoła Bożego Ciała.